VATANA ASKER
Yıllar önceydi.
Hatırladığım kadarı ile 1.994 yılındaydık.
Eski işyerimdeydik.
Mesai arkadaşlarımdan birinin 6 yaşındaki oğlu anneannesi, siyah kıvırcık Saçlı, kara gözlü cin gibi Bakışlı, zeki bir çocuktu ile ziyaretimize gelmişti. Okula başlayacaktı, heyecanlıydı.
Arkadaşım bir yıl önce tekrar anne olmuş ve yine bir erkek Bebeği olmuştu.
Iş yerindeki diğer arkadaşlar, “Oooo, çok şanslısın, iki erkek birden haa” diyerek takıldıklarında, o da “Vatana asker yetiştiriyoruz da inşallah o zamana kadar bu terör olayları biter” diyerek gülümsemişti.
O, vatana yetiştirilen askerlerden biri bu yılın ocak ayında askere gitti.
Doğu’da yapıyor askerliğini.
Anne ve baba oğulları ile her gün görüşüyorlar.
Büyük bir stres içinde askerliğinin bitmesini bekliyorlar. Baba sıkıntıdan tansiyon hastası olmuş, anne psikolojik destek almaya başlamış .
Aralık 9th, 2009 at 22:07
hiç bir acı evlat acısını tarif edemezmiş. Allah kimseye yaşatmasın hele de böyle haince, kinle örülü insan müsvetteleri yüzünden evlat kaybettirmesin.
Aralık 9th, 2009 at 22:23
Of of Özlemcim, asker yolu beklemenin ne demek olduğunu iyi bilirim. oğlum D.Bakır’da jandarma olarak yaptı askerliğini, o 5 ay 5 yıl gibi geldi, hergün ölüp dirildim. Allah herkesin evladını esirgesin ve bir an önce feraha çıkarsın şu güzel ülkeyi…
Aralık 10th, 2009 at 12:48
aynı şeyi yazıyorum birkaç gündür bu konudaki yazılara…
hani “yine” içimiz yandı diyoruz ya benim artık “yine” demekten daha çok içim yanıyor, acıyor…
Aralık 10th, 2009 at 16:05
Hiç sorma canım, aynı duygular içindeyim ben de:(
Aralık 10th, 2009 at 16:06
Çok zor Nurşen’cim çok zor.
Ailelere Allah sabır versin.
Aralık 10th, 2009 at 16:12
Kesinlikle sevgili Bekriya bu son olsun diyoruz ama son olmuor bir türlü.
Çok zor bir acı bu katlanmak mümkün değil.
Aralık 11th, 2009 at 08:49
Çok zor gerçekten çok zor
Aralık 11th, 2009 at 15:45
Kesinlikle …
Aralık 13th, 2009 at 23:57
Özlem’cim,
Bozuk bir bilgisayar iel uğraşmaktayım, her istediğimi her an yapamıyorum.
Bu yazını bugün okumak nasip oldu ama iyi de oldu.Yazıldığı zaman okusaydım acım bugece ki acımın 10 katı olurdu. Ne yazık ki acı gün geçtikce soğuyor işte. Çok duygu yüklü bir yazı canım gözyaşlarımın akmasına engel olamadım. Hele ki birincisinde sonuna doğru farkında olmadan kara gözlü kıvırcık saçlı oğlana dua ederken buldum kendimi.
Şehir askerlerimizinde farkı yok ama niye bilemedim işte.
Sevgilerimke…
Aralık 14th, 2009 at 14:33
Sorma benim de sayfamda sorun var Nur’cum.
Bilgisayar tamirden geldi ama hâlâ eksikler var.
Kıvırcık saçlı oğlan döndü askerden sağ salim.
Geçen gün annesine günlüklerini göstermiş, günlüğün bir yerinde “ Burada ölme fikrine alıştım, ölmekten de korkmuyorum,
eğer şehit olursam en çok annem üzülecek işte buna dayanamıyorum” diye yazmış.
Ne denebilir ki Nur’cum?
Sevgilerimle…
Ateş düştüğü yeri değil her yeri yakıyor artık.
Aralık 16th, 2009 at 01:50
Allahım en korktuğum şeylerden birisi…
Sen doğur, büyüt, okut,emeğini sevgini ömrünü harca,onlar için yaşa…Sonra?
Rabbim kimseye yaşatmasın:(
Aralık 16th, 2009 at 16:41
Yaşatmasın Banu’cum, çok çok zor bir durum.