Onunla yolda tesadüfen karşılaşmasak, varlığı aklıma bile gelmeyecekti .
Demek zaman bazı şeyleri hafızadan silebiliyor, ya da silmese bile zihnin çok çok gerilerine öteleyebiliyor.
On iki yıldan fazla olmuş birbirimizi görmeyeli, “yolda görsem tanımam” derler ya, kendimi onunla karşılaştığımızda o durumda hissettim.
O beni tanımış olmalı ki, taa karşı kaldırımdan adımı [...]
- Ah şekerim, deminden beri evin telefonunu çaldırıyorum, neredesin?
- Yürüyüşten yeni döndüm de kapıyı açıyordum, neyse ki telefona yetiştim.
- Sabah sabah ne yürüyüşü bu böyle?
- E, adı üzerinde sabah yürüyüşü.
- Vallahi ben bu saatlerde yataktan zor kalkıyorum şekerim, bir de yürümek mi asla?
Aşağıdaki konuşmalar, iki gün önce akşam saatlerinde yaşanmıştır.
Anne, oğlu ile arasında geçen bu konuşmadan çok etkilenmiş ve bu kısa diyaloğu olduğu gibi yazıya aktarmıştır.
Kendimi bildim bileli O’na büyük bir saygı duydum ben.
Doktor kimliğini de, insan kimliğini de çok sevdim.
Ülkesinde yaşayan insanlar için yaptıklarını her daim ayakta alkışladım .
Hayatın karşısındaki asil ve kendinden emin duruşuna hayran oldum, hatta kendime örnek aldım bu asil duruşu çoğu kere.
Yazının başlığı okunduğunda nasıl da insanın canını acıtıyor değil mi?
Hayatımız bu kadar değerliyken, yaşama fırsatı her insana bir kez verilmişken, ucuz hayatlar ülkesinde yaşamayı kim ister ki?
Oysa ucuz hayatlar ülkesinde yaşarken, başımıza her an her şey gelebilir.
Örneğin, kaldırımda sakin sakin yürürken, yolunu şaşırmış bir arabanın altında kalabilirsiniz.
Kazayı yapan, tarafsanız korkmayın hiç, merak da etmeyin cezanız [...]
